- برنامه نویسی - نکاتی برای طراحی وب سایت
: 20210312 : 553

نکاتی برای طراحی وب سایت


  1. مقدمه
  2. کامیتر
  3.  نتایج در موتور جستجو
  4.  ابزارهای گوگل
  5. نسخه‌بندی نرم‌افزار
    1. روش‌های نسخه‌بندی نرم‌افزار
    2. اهمیت تغییر
    3. طراحی مرحلهٔ توسعه
    4. جدا کردن توالی‌ها
    5. تعداد توالی‌ها
    6. توالی صعودی
    7. استفاده از اعداد منفی
    8. درجه سازگاری
    9. زمان
    10. سال انتشار
    11. کدهای الفبایی
    12. تک
    13. قالب‌های دیگر
    14. نسخه‌های قبل از انتشار
  6. تنظیمات متن در صفحات وب ویژگی‌های margin،border padding و content
  7. گوگل آنالیتیکس

مقدمه

1.    اولویت بندی در منوها اضافه گردد Priority
2.    هنگام ویرایش عنوان نام عنوان در تکس باکس باشد
3.    ورود مقاله در صفحه اول مقدور باشد.
4.    امکان include  کردن فایل‌های عکسی باشد.
5.    عنوان صفحه فدک
6.    انگلیسی صفحه
7.    گذاشتن محدودیت برای هر مقاله
8.    درست کردن تغییر زبان از پایین صفحه
9.    درست کردن عنوان هر مقاله
10.    امکان تغییر مجموعه‌ها به کدهای بالاتر
11.    کد کردن آدرس سایت‌ها
12.    امنیتی کردن آدرس سایت
13.    اضافه کردن غلط یاب انگلیسی
14.    پایین بردن و حاشیه سازی صحیح
15.    اضافه کردن ویرایش گر به برنامه
16.    منو زدن برای مقالات
17.    ساخت برنامه برای حذف کدهای اضافی اتصال‌ها و ... تبدیل‌ی‌ها و...
18.    اضافه کردن برنامه حذف خودکار خطهای اضافی به برنامه
19.    تعریف یک سی اس اس خوب

کامیتر

کامیتر (به انگلیسی: Committer) به شخصی گفته می‌شود که توانایی تغییر دادن و ویرایش کردن کدهای منبع یک قسمت بخصوص از یک نرم‌افزار آزاد یا متن‌باز را دارد. برای اهدا کردن کد منبع در بیشتر پروژه‌های بزرگ، یک شخص می‌بایست تغییرات مورد نظر خود را در مخزن مرکزی کدهای منبع پروژه (که می‌تواند یک مخزن سی‌وی‌اس، سابورژن، گیت یا ... باشد) اعمال کرده و به اصطلاح تغییرات خود را در مخزن «کامیت» کند. اگر حساب کاربری یک شخص دارای «بیت کامیت» (به انگلیسی: commit bit) باشد، آن شخص قادر به کامیت کردن تغییرات خود در مخزن کدهای منبع پروژه خواهد بود. این اصطلاح برمی‌گردد به استفاده سیستم‌های نرم‌افزاری از بیت‌های «بله یا خیر» برای کنترل کردن دسترسی افراد به مخزن کدهای منبع. کامیترهای یک پروژه معمولاً توسعه‌دهندگان اصلی آن پروژه هستند و عموماً کسانی هستند که مسئولیت اکثریت تغییرات را بر عهده دارند، به عنوان مثال آنها می‌توانن اعضای قابل اعتماد یک جامعه کاربری باشند. کامیترها معمولاً مسئول بازبینی کردن وصله‌هایی هستند که از طرف اعضای جامعه کاربری برای قرارگرفتن در نرم‌افزار، فرستاده می‌شوند. فرایند بازبینی یک کد معمولاً از کسب اطمینان از اینکه وصله باگ نرم‌افزاری جدیدی را ایجاد نخواهد کرد و همینطور کسب اطمینان از سازگار بودن وصله با استانداردهای کدنویسی پروژه تشکیل می‌شود. پس از یک بازبینی موفق، کامیتر آن وصله را از طرف ارسال‌کننده (به انگلیسی: submitter) اصلی وصله در کد منبع کامیت می‌کند. فرایند کامیتر شدن در پروژه‌ها متفاوت است و هر پروژه ممکن است سیاست‌های مخصوص به خودش را برای پذیرش کامیترهای جدید داشته باشد، اما عموماً سه راه برای این کار وجود دارد:

  • شخص از همان ابتدا جزء توسعه‌دهندگان اصلی باشد.
  • توسط یکی از توسعه‌دهندگان اصلی به این مقام منصوب شود.
  • کامیترهای دیگر با پذیرش شخص به عنوان یک کامتیر جدید موافقت کنند.

برای کامیتر شدن در یک پروژه اغلب هم باید در لیست پستی پروژه و هم در ارسال کردن وصله‌ها فعال بود. پس از اینکه مشارکت کافی به عمل آمد، کامیترهای دیگر می‌توانند برای انتخاب کردن شخص به عنوان یک کامیتر جدید تصمیم بگیرند. این رای‌گیری عموماً از طریق ایمیل انجام می‌شود. پروژه XML-SOAP که توسط Apache.org میزبانی می‌شود مثالی از این فرایند است.

 نتایج در موتور جستجو

نتایج به دست آمده در موتور جستجو را می‌توان از با استفاده از link:fadak.ir و استفاده از  site:fadak.ir دریافت نمود.

 ابزارهای گوگل

 ابزارهای گوگل برای بالا بردن رتبه سایت

Google My Business

Collections - Google+

Google Analytics

Audience: وقتی شما وارد گوگل آنالیتیکس می‌شوید به صورت پیش فرض اولین گزارشی را که مشاهده می‌کنید، گزارش خلاصه‌ی مخاطبان خواهد بود. این گزارش در گوگل آنالیتیکس به شما می‌گوید چه تعداد کاربران جدید و یا تکراری از وب سایت شما بازدید داشته‌اند و برای این بازدید چه میزان زمان سپری کرده اند.
Session: مدت زمانی است که یک کاربر در وب سایت شما فعال است. یک دوره در گوگل آنالیتیکس، معمولاً شامل سری فعالیت‌هایی می‌شود که یک کاربر در یک محدوده‌ی زمانی 30 دقیقه‌ای انجام می‌دهد. اگر کاربر از وب سایت خارج شود و در کمتر از 30 دقیقه به آن برگردد نیز جزء همان دوره‌ی قبلی محسوب می‌شود.
User: مجموع افراد یا دستگاه‌هایی (IP) که از وب سایت شما بازدید کرده اند.
Page/Session: میانگین بازدیدهای انجام شده از یک صفحه در طول یک دوره می‌باشد. این گزارش در گوگل آنالیتیکس به طور کلی نشان می‌دهد کدام صفحات بیشتر و بهتر مورد علاقه کاربران قرار گرفته است.
Pageview: به تعداد تمام بازدیدهای انجام شده از وب سایت شما گفته می‌شود. بازدیدهای تکراری کاربران نیز در این شمارش حساب می‌شوند.
Unique Pageview: در گوگل آنالیتیکس به یک بازدید منحصر به فرد، unique pageview می‌گویند. یک بازدید منحصر به فرد، زمانی اتفاق می‌افتد که یک کاربر صفحات متعددی را در یک دوره مشاهده می‌کند. گوگل آنالیتیکس ترجیح می‌دهد بازدید از صفحات متعدد را یک بازدید تلقی کند.
Avg. Session Duration: در گوگل آنالیتیکس به معنای میانگین زمانی یک دوره می‌باشد.
Bounce Rate: به درصد دوره‌های یک صفحه Bounce Rate می‌گویند. اینها دوره‌هایی هستند که یک کاربر صفحه‌ی وب سایت شما را مشاهده می‌کند و از همان صفحه از وب سایت شما خارج می‌شود.
% New Sessions: میانگین درصد بازدیدهایی است که برای اولین بار توسط کاربران جدید اتفاق می‌افتد. این گزینه در گوگل آنالیتیکس معیار خوبی برای بررسی تغییرات فاحشی که بر روی وب سایت خود می‌دهید، می‌باشد.
Real-Time: در این بخش از گوگل آنالیتیکس شما می‌توانید مشاهده کنید چه تعداد کاربر هم اکنون در وب سایت شما حضور دارند. همچنین در 60 ثانیه گذشته و 30 دقیقه قبل چه تعداد مراجعه کننده داشته اید.
همچنین در گوگل آنالیتیکس با استفاده از گزینه‌های Locations می‌توانید بفهمید کاربران از کدام کشورها به وب سایت شما وارد شده اند. گزینه‌های Traffic Sources و Behavior نیز نوع ورود و رفتار بازدیدکنندگان تان را نشان می‌دهد. برای آنکه بدانید آیا کاربران با وب سایت شما وارد تعامل شده‌اند یا خیر، مثلا در کارگاه یا خبرنامه‌ی شما ثبت نام کرده اند، از گزینه‌ی Conversions استفاده کنید.
گزارش نحوه‌ی ورود کاربران به وب سایت در گوگل آنالیتیکس
Acquisition: گوگل آنالیتیکس به شما این امکان را می‌دهد که با استفاده از این قسمت دریابید که کاربران از کدام مسیر به وب سایت شما وارد شده اند.
Organic: این گزینه در گوگل آنالیتیکس اشاره دارد به ترافیک ایجاد شده توسط بازدیدکنندگانی که به وسیله موتورهای جستجو وارد وب سایت شما شده اند. برای مثال از گوگل وارد شده اند.
Direct: دایرکت در گوگل آنالیتیکس اشاره دارد به نحوه‌ی ورود کاربران به وب سایت شما، که با وارد کردن مستقیم آدرس وب سایت در مرورگرها بوده است یا با کلیک کردن بر روی بوک مارک یا کلیک بر روی آدرس وب سایت که در ایمیل یا متن دیگری نوشته شده است.
Referral: این گزینه در گوگل آنالیتیکس نشان می‌دهد که ترافیک ایجاد شده توسط کاربران بوسیله‌ی لینک‌ها در وب سایت‌های دیگر که به وب سایت شما لینک داده اند، ایجاد شده است.
Social: تعداد دوره‌هایی را نشان می‌دهد که کاربران از طریق شبکه‌های اجتماعی به وب سایت شما وارد شده اند.
Email: نشان می‌دهد کدام بازدیدها از طریق لینک موجود در ایمیل‌های ارسالی می‌باشد.
Paid Search: این گزینه در گوگل آنالیتیکس مشخص می‌کند چه کاربرانی از طریق تبلیغات، وارد وب سایت شما شده اند.
ترسیم مسیر حرکت کاربران در گوگل آنالیتیکس
ترسیم مسیر حرکت کاربران در گوگل آنالیتیکس
Behavior: در این بخش از گوگل آنالیتیکس نیز شما می‌توانید رفتار کاربران را در زمینه‌ی محتوا، سرعت صفحات و جستجوی وب سایت تحلیل کنید.
Behavior Flow: این گزینه مسیر حرکت کاربران از یک صفحه به صفحه‌ی بعدی را برای شما ترسیم می‌کند. شما با کمک این گزارش در گوگل آنالیتیکس در می‌یابید کدام مطالب برای کاربران جذاب تر بوده و مورد توجه آنها قرار گرفته است و همچنین می‌توانید ریزش کاربران از هر صفحه را با یک نگاه به این مسیر متوجه شوید.

نحوه نصب گوگل آنالیز google analystic روی وردپرس:
برای این کار دو روش وجود دارد:
- از افزونه Insert Header and Footer برای نصب این ابزار روی سایت استفاده نموده و بعد از نصب می‌بایست کد بالا را، در تنظیمات افزونه کپی کنید.
- راه دوم درج مستقیم کد در‌هاست می‌باشد. بدین منظور می‌بایست فایل header.php مربوط به تم اصلی سایت را یافته و بعد از تگکد مربوطه را کپی کنید.

نسخه‌بندی نرم‌افزار

سه روش از روش‌های نسخه‌بندی نرم‌افزار:

Microsoft Office 3.0, Microsoft Office 4.0, Microsoft Office 4.3, Microsoft Office 95, Microsoft Office 97, Microsoft Office 2000, Microsoft Office XP (a.k.a 2002), Microsoft Office 2003, Microsoft Office 2007, Microsoft Office 2010, Microsoft Office 2013

برای ویرایشگر متن‌باز ویم چنین سیری را داشته‌ایم؛ نسخه‌ها (Vesrions):
1.0→1.14→1.22→3.0→4.0→5.0→5.1→5.2→5.3→5.4→5.5→5.6→5.7→5.8→6.0→6.1→6.2→6.3→6.4→7.0→7.1→7.2

و همچنین برای سیستم‌عامل اوبونتو:
Ubuntu 4.10 (Warty Warthog), Ubuntu 5.04 (Hoary Hedgehog), Ubuntu 5.10 (Breezy Badger), Ubuntu 6.06 LTS (Dapper Drake), Ubuntu 6.10 (Edgy Eft), Ubuntu 7.04 (Feisty Fawn), Ubuntu 7.10 (Gutsy Gibbon),Ubuntu 8.04 LTS (Hardy Heron), Ubuntu 8.10 (Intrepid Ibex),, Ubuntu 9.04 (Jaunty Jackalope), Ubuntu 9.10 (Karmic Koala), Ubuntu 10.04 LTS (Lucid Lynx), Ubuntu 10.10 (Maverick Meerkat), Ubuntu 11.04 (Natty Narwhal), Ubuntu 11.10 (Oneiric Ocelot), Ubuntu 12.04 LTS (Precise Pangolin), Ubuntu 12.10 (Quantal Quetzal), Ubuntu 13.04 (Raring Ringtail), Ubuntu 13.10 (Saucy Salamander), Ubuntu 14.04 LTS (Trusty Tahr), Ubuntu 14.10 (Utopic Unicorn), Ubuntu 16.04 LTS

در بالا سه روش از روش‌های نسخه‌بندی نرم‌افزار را با ذکر مثال آوردیم. در مثال اول مایکروسافت ابتدا بر اساس روش اهمیت تغییر فعالیت می‌کرده سپس بر اساس روش نام سال، در مثال دوم، ویم از روش اهمیت تغییر استفاده کرده و در مثال سوم اوبونتو از روش نام شمارهٔ ماه سال و همچنین از نام رمز بهره برده است.

به فرایند تخصیص اسم‌ها و شماره‌های منحصر به فرد به نرم‌افزارهای کامپیوتری، نسخه‌بندی نرم‌افزار گفته می‌شود. عموماً در یک رده شمارهٔ نگارش معین (اصلی-جزئی) شماره‌های نرم‌افزار به ترتیب افزایشی، متناسب با پیشرفت در توسعهٔ نرم‌افزار تخصیص داده می‌شوند. در سطح‌های پایین‌تر، کنترل تجدید نظر برای پیگیری تفاوت نسخه‌های مختلف اطلاعات دیجیتالی استفاده می‌شود. خواه این اطلاعات دیجیتالی، نرم‌افزار باشند یا یک سند اطلاعاتی.

روش‌های نسخه‌بندی نرم‌افزار

روش‌های گوناگونی برای پیگیری نسخه‌های گوناگون یک قعطهٔ نرم‌افزاری به وجود آمده‌اند. حضور همه‌جانبهٔ کامپیوترها باعث شده‌است که این روش‌های نسخه‌بندی در غیر از رشتهٔ کامپیوتر نیز مورد استفاده قرار گیرد.
شناساگرهای وابسته به توالی

در برنامه‌های نسخه‌بندی نرم‌افزاری وابسته به توالی، به هر انتشار نرم‌افزار شناسه‌ای منحصر به فرد تخصیص داده می‌شود که از یک یا چند توالی یا مجموعه‌ای از اعداد یا حروف تشکیل شده‌است. روش‌های نسخه‌بندی نرم‌افزار در قسمت‌هایی مثل اندازهٔ توالی‌ها، اختصاص مفهوم به توالی‌های مجزا، و همچنین وسیله و روش افزایش توالی‌ها با یکدیگر متفاوتند.

اهمیت تغییر

در برخی روش‌ها، از شناسه‌های وابسته به توالی برای رساندن اهمیت تغییرات بین انتشارهای یک نرم‌افزار استفاده می‌شود. تغییرات بین دو انتشار، توسط سطح اهمیت طبقه‌بندی می‌شوند و تصمیم در مورد اینکه کدام توالی در بین دو انتشار نرم‌افزار تغییر کند به اهمیت تغییرات از انتشار قبلی بستگی دارد؛ بنابراین اولین توالی هنگامی تغییر می‌کند که مهم‌ترین و بیشترین تغییرات در بین دو انتشار رخ داده باشد و تغییرات بعدی توالی‌ها نشانگر تغییرات کم اهمیت بین دو انتشار هستند.

برای مثال، در روشی که از شناسه‌ای با چهار توالی استفاده می‌کند، اولین توالی وقتی افزایش می‌یابد که کد به‌طور کامل بازنویسی شده باشد، در حالی که اگر در رابط کاربری یا در مستندات برنامه تغییر کوچکی انجام شده باشد شناسهٔ چهارم تغییر می‌کند.

این روش به کاربران اجازه می‌دهد تا میزان پیشرفت پروژه و همچنین میزان آزمایش‌هایی را که روی پروژه انجام شده‌است را ارزیابی کنند. اگر تغییرات در قسمت میانی صورت گیرد، برای مثال، اگر سیر انتشار ۱٫۳ انتشاری به صورت 1.3rc4 داشته باشیم، این انتشار نشان‌دهندهٔ آزمایشی بودن این انتشار است و در حقیقت دارای تغییراتی است که لزوماً در دنیای واقعی آزمایش نشده‌اند. این روش به‌طور معمول «سطح سوم از شماره بندی» (تغییر) را میسر می‌کند:

1.3.1, 1.3.2, 1.3.3, 1.3.4... 1.4b1, ...

در اصل در انتشارهای بعدی، عدد بزرگتر (major number) وقتی افزایش می‌یابد که پرش یا جهش‌های بارزتری وجود داشته باشد، عدد کوچکتر (Minor Number) وقتی افزایش می‌یابد که تنها مشخصات کوچکی افزوده شده باشند یا رفع باگ مهمی انجام شود، و رقم تجدید نظر (Revision Number) وقتی افزایش می‌یابد که نواقص و باگ‌های کوچکی رفع شوند. برای مثال یک محصول می‌تواند دارای چنینن سیری از انتشارات باشد:

۰٫۹٫۱, ۰٫۹٫۲, ۰٫۹٫۳, ۱٫۰, ۱٫۰٫۱, ۱٫۰٫۲, ۱٫۱, ۱٫۱٫۱, ۲٫۰, ۲٫۰٫۱, ۲٫۰٫۲, ۲٫۱, ۲٫۱٫۱, ۲٫۱٫۲, ۲٫۲, ...

ممکن است توسعه دهنگان از نسخهٔ ۵٫۰ با نسخهٔ ۵٫۵ جهش کنند تا نشان دهند که ویژگی‌های مهمی افزوده شده‌است، اما این ویژگی‌ها در حد کافی نبوده‌است که عدد بزرگتر (Major Number) را تغییر دهند.

روش متفاوت دیگر، آن است که در کنار اعداد برزگتر و کوچکتر، از حروف الفبا برای تفکیک کردن انواع انتشار -یعنی آلفا، بتا، 'کاندیدای انتشار'- استفاده شود. یک روند انتشار که از این روش استفاده می‌کند می‌تواند شبیه به موارد زیر باشد:

۰٫۵, ۰٫۶, ۰٫۷, ۰٫۸, ۰٫۹ == 1.0b1, 1.0b2 (با کمی بهبود), 1.0b3 (با بهبودهای بیشتر) == 1.0rc1(به اندازهٔ کافی پایدار است) == ۱٫۰

اگر مشخص شود که 1.0rc1 نیاز به رفع باگ دارد، در اینصورت به نسخهٔ 1.0rc2 (بخوانید دومین نسخهٔ کاندیدای انتشار از نسخهٔ اول نرم‌افزار) تبدیل می‌شود و همین‌طور ادامه می‌یابد. مهم‌ترین ویژگی این روش آن است که اولین نسخهٔ یک سطح مشخص (بتا، RC، تولید) باید با آخرین نسخهٔ زیر انتشار آن برابر باشد: یعنی شما نمی‌توانید از آخرین نسخهٔ بتا به اولین نسخهٔ RC تغییرات جدید به نرم‌افزار اضافه کنید و همچنین از آخرین RC به انتشار نهایی نرم‌افزار. در صورت انجام چنین کاری باید یک انتشار دیگر در سطح پایینی توالی‌ها ایجاد کنید.

با این حال چون نسخه‌بندی شماره‌ها ساختهٔ دست انسان هستند می‌توان تغییرات دلخواهی را ایجاد کرد که از این اصول تخلف می‌کنند: برای مثال اولین توالی می‌تواند بین نسخه‌هایی افزایش یابد که تنها یک خط از کد آن‌ها با یکدیگر متفاوت است تا این حالت (کاذب) را به وجود آورند که تغییرات بسیار مهمی روی داده است. دیگر روش‌ها به توالی‌های مجزا معنا می‌بخشد:

major.minor[.build[.reversion]]

یا

major.minor[.maintenance[.build]]

دوباره، در این مثال‌ها، تغییرات هر توالی از سمت چپ، نشاندهندهٔ اهمیت بیشتر و بارز بودن تغییرات در پروژه است و تعریف تمایز این توالی‌ها توسط نویسنده به‌طور اختیاری انجام می‌شود.

در اکثر برنامه‌های تجاری اولین شمارهٔ انتشار یک محصول از نسحهٔ شمارهٔ یک شروع می‌شود.

طراحی مرحلهٔ توسعه

بعضی از روش‌ها در اولین توالی از صفر شروع می‌کنند تا برای انتشارهایی که به اندازهٔ کافی برای توسعهٔ کلی و عملی پایدار نبوده‌اند و تنها برای آزمایش یا استفادهٔ داخلی منظور گردیده‌اند، وضعیت آلفا با بتایی را مشخص کنند.

جدا کردن توالی‌ها

توالی‌ها باید پس از پرینت شدن به‌وسیلهٔ کاراکترهایی جدا شوند. بسته به انتخاب «روش نسخه‌بندی نرم‌افزار» نوع کاراکترها و کاربرد آن‌ها نیز متفاوت است. لیست زیر، نمونه‌هایی فرضی از برنامه‌های جداسازی برای یک انتشار را مشخص می‌کند («سیزدهمین نسخهٔ درجه سه» از «چهارمین نسخهٔ درجه دو» از «دومین نسخهٔ درجه یک»):

یک روش نسخه‌بندی نرم‌افزار، ممکن است بین همهٔ توالی‌ها از یک کاراکتر استفاده کند: ۲٫۴٫۱۳، ۲/۴/۱۳، ۲-۴-۱۳
ممکن است یک برنامه با روش‌های ناهمگونی جداسازی را انجام دهد، و برخی از توالی‌ها را جدا کرده و برخی دیگر را جدا نسازد: ۲٫۴۱۳
در یک توالی از کاراکترهای متفاوتی برای جداسازی استفاده شود: ۲٫۴-۳

وقتی برای جداسازی توالی‌ها از نقطه استفاده شود، این نقطه نشان‌دهنده یک نقطه اعشاری نیست و توالی دارای اهمیت موقعیتی نمی‌باشد. برای مثال شناسهٔ ۲٫۵ به معنای 'دو و نیم' یا 'یک دوم مانده به نسخهٔ سوم' نیست بلکه به معنای ' پنجمین ویرایش درجه دوم از دومین ویرایش درجه یک' می‌باشد و هرگز درست و مناسب نخواهد بود مگر اینکه نسخه‌های ۲٫۱، ۲٫۲، ۲٫۳ و ۲٫۴ هم وجود داشته باشند.

تعداد توالی‌ها

گاهی یک عدد چهارم، ضمنی هم وجود دارد که به ساخت نرم‌افزار مربوط می‌شود. همچنین برخی از شرکت‌ها تاریخ ساخت را نیز وارد می‌کنند. شماره نسخه‌ها می‌توانند حروف و دیگر عبارات را نیز استفاده کنند، برای مثال Lotus 1-2-3 Release 1a.

توالی صعودی

دربارهٔ نحوهٔ افزایش اعداد ویراستی عددی یا رقمی دو مکتب فکر وجود دارد. آزادترین پکیج‌های نرم‌افزاری اعداد را نوعی جریانات پیوسته می‌دانند، بنابراین یک نرم‌افزار آزاد یا محصول متن‌باز دارای اعداد ویراستی مانند ۱٫۷٫۰, ۱٫۸٫۰, ۱٫۸٫۱, ۱٫۹٫۰, ۱٫۱۰٫۰, ۱٫۱۱٫۰, ۱٫۱۱٫۱, ۱٫۱۱٫۲ می‌باشند. نمونه‌ای از این نوع بستهٔ نرم‌افزاری mediawiki است، با این حال برخی از برنامه‌ها به شیوه دیگری با اعداد ویراستی رفتار می‌کنند و ممکن است اعداد ویراستی مثل ۱٫۸, ۱٫۹, ۱٫۹۱, ۱٫۹۲ داشته باشد. در بسته‌های نرم‌افزاری که از این روش استفاده می‌کنند، نسخهٔ ۱٫۹۱ ویرایش کوچک بعد از ۱٫۹ می‌باشد. عرضه‌های تعمیری (یعنی تنها رفع خطاها) را 1.91a, 1.91b و به همین روال می‌نامند.

قالب استاندارد شماره گذاری GNU به صورت major.minor.reversion می‌باشد اما emacs به‌طور مشهود از قالب دیگری استفاده می‌کند که در آن عدد اصلی («۱») خذف شده و یک اصطلاح «مکان کاربر» که همیشه صفر است به بسته‌های اولیه emacs افزود می‌شود ما توسط توزیع کننده‌ها افزایش می‌یابد.

استفاده از اعداد منفی

برخی از پروژه‌ها از اعداد منفی استفاده می‌کنند. یک مثال کامپایلر smalleiffel است که از ۱٫۰- آغاز شده و به ۰٫۰ می‌رسد و معمولاً در ۰٫۷۵- قرار دارد.

درجه سازگاری

برخی از پروژه‌ها برای اشاره به انتشارهای ناسازگار ار عدد ویراستی بزرگ استفاده می‌کنند، Apache APR و FarCry CMS از این دسته هستند.

زمان

پروژهٔ Wine از یک قالب ویرایش زمانی استفاده می‌کند که از سال، ماه، روز انتشار استفاذه می‌کند. برای مثال Wine 20040505. اکنون Wine از یک روند استاندارد استفاده می‌کند. جدیدترین ویراست آن در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۰۸، 1.0-rc4 می‌باشد. لینوکس اوبونتو از یک برنامهٔ ویرایشی مشابه استفاده می‌کند، برای مثال Ubuntu 8.04 در آوریل ۲۰۰۸ صادر شد.

وقتی از از زمان برای نسخه‌بندی استفاده می‌کنیم برای مثال استفاده از زمان در نام‌های فایل‌ها، متداول است که از یک قالب ISO استفاده کنیم: YYYY-MM-DD
چون از لحاط رشتهٔ حروف به صورت افزایشی/کاهشی ذخیره می‌شود. علامت‌های "-" معمولاً حذف می‌شوند.

شماره گذاری نرم‌افزاری Microsoft Office نیز یک شماره گذاری بر حسب زمان می‌باشد.

سال انتشار

نمونه‌های دیگر نسخه‌ها را به وسیلهٔ سال شناسایی می‌کنند (Adobe Illustrator 88 و WordPerfect Office 2003). با این حال وقتی تاریخی استفاده می‌شود تا به ویرایش اشاره کند این کار تنها به خاطر اهداف بازاریابی صورت می‌گیرد و یک عدد ویرایشی واقعی صادر می‌شود. برای مثال Microsoft Windows 2000 Server به صورت داخلی به عنوان Windows NT 5.0 ویرایش شده‌است.

کدهای الفبایی

مثال‌ها

Macromedia Flash MX
Adobe Photoshop CS2

تک

تک یک روش خاصی برای نسخه‌بندی نرم‌افزار دارد. از زمان ویرایش ۳ تا کنون، به روزرسانی‌ها با افزودن یک رقم اضافی به انتهای شماره‌های نسخ صورت گرفته‌است. بنابراین عدد ویرایش به سمت π میل می‌کند. ویرایش فعلی ۳٫۱۴۱۵۹۲۶ می‌باشد. این امر انعکاسی از این حقیقت است که تک اکنون بسیار با ثبات است و تنها به روزرسانی‌های ناچیزی صورت گرفته‌است. توسعه دهنده تک دونالد نوث عقیده دارد که آخرین تغییر که پس از مرگش روی می‌دهد، باید برای تغییر عدد ویرایش به π صورت گیرد، این تغییر باید در جائی صورت گیرد که همهٔ باگ‌های باقی‌مانده به یک ویژگی ثابت تبدیل خواهند شد.

به شیوهٔ مشابه، نسخه‌بندی نرم‌افزار METAFONT به عدد e میل می‌کند.

قالب‌های دیگر

برخی تولید کنندگان نرم‌افزار برای اشاره به انتشار نرم‌افزارهایشان از قالب‌های مختلف استفاده می‌کنند. برای مثال، سیستم‌عامل Microsoft Windows در ابتدا با ارقام استاندارد و ویراست رقمی (ویندوز ۱٫۰ و ویندوز ۳٫۰)، سپس به وسیله سال (ویندوز ۹۵، ویندوز ۹۸، ویندوز ۲۰۰۰)، سپس استفاده از کدهای الفبایی عددی (ویندوز ME، ویندوز XP) و اکنون استفاده از اسامی ویژه (ویندوز ویستا).
پروژهٔ Debian برای انتشار سیستم‌عامل خود از قالب ویرایشی اصلی/فرعی استفاده می‌کند، اما اسامی رمزی را (اسم رمز) از فیلم داستان Toy Story گرفته‌است تا در طول توسعهٔ سیستم‌عامل خود بتواند با این اسم رمزها به انتشارهای پایدار و ناپایدار اشاره کند.
اعداد ویرایشی داخلی

ممکن است نرم‌افزارها از یک عدد ویراشی داخلی استفاده کنند که از عدد ویرایشی مندرج در نام محصول متفاوت است. برای مثال J2SE5 5.0 دارای عدد ویرایشی داخلی ۱٫۵٫۰ می‌باشد. ویندوز NT 4، ویندوز ۴٫۰ NT است، ویندوز ۲۰۰۰، ویندوز NT ۵٫۰ است. ویندوز XP، ویندوز NT ۵٫۱، ویندوز سرور ۲۰۰۳، ویندوز NT ۵٫۲ می‌باشد. ویندوز ویستا، ویندوز NT ۶٫۰ می‌باشد و ویندوز ۷، ویندوز NT ۶٫۱ می‌باشد.

نسخه‌های قبل از انتشار

در کنار قالب‌های نسخه‌بندی متعددی که در بالا ذکر شدند، همانطور که برنامه راه خویش را از میان مراحل چرخهٔ عمر انتشار نرم‌افزار باز می‌کند، سیستمی برای اشاره به نسخه‌های قبل از انتشار استفاده می‌شود. برنامه‌هایی که در مرحلهٔ اولیه هستند اغلب «آلفا»، اولین حرف در الفبای یونانی نامیده می‌شوند. پس از تکمیل و زمانی که هنوز برای صدور آماده نیستند آن‌ها را نرم‌افزار «بتا»، دومین حرف از الفبای یونانی می‌نامند. در کل نرم‌افزار آلفا تنها توسط توسعه‌دهندگان آزمایش می‌شود در حالی‌که نرم‌افزار بتا برای آزمایش کلی توزیع می‌شود. نرم‌افزار نسخهٔ آلفا و بتا اغلب نسخه‌های عددی کم‌تر از ۱ دارند (مثل ۰٫۹) تا نشان دهند که روند آن‌ها در جهت یک انتشار ۱٫۰ عمومی قرار دارد. با این حال اگر نسخهٔ قبل از انتشار یک بستهٔ نرم‌افزاری مانند ویرایش ۲٫۵ باشد یک ”a” یا "alpha" به رقم ویرایش افزوده می‌شود بنابراین ویرایش آلفا از انتشار ۲٫۵ را می‌توان با 2.5a یا 2.5.a شناسایی کرد. بسته‌های نرم‌افزاری که به تازگی به عنوان یک ویرایش ویژه صادر شده‌اند می‌توانند برچسب ویرایش داشته باشند که با "RC-#" دنبال می‌شوند و به عدد کاندیدای انتشار اشاره دارند. وقتی نسخه یا ویرایش واقعاً صادر شود، برچسب rc ناپدید می‌شود.
با این حال این امر می‌تواند برای برخی از مدیران بسته مشکلی آفرین باشد. برای مثال، بستهٔ اتوماسیون رادیویی Rivendell قصد دارد اولین بستهٔ انتشار تولیدی کامل خود به نام v1.0.1 را منتشر کند چون اگر آن‌ها آن را v1.0.0 بنامند مدیر بستهٔ RPM نصب آن را رد می‌کند چون تصور می‌کند که این نسخه قدیمی‌تر از 1.0.0rc2 می‌باشد.
اصلاحاتی در سیستم عددی
ویراست‌های اعداد فرد برای توسعهٔ انتشار
تا زمان سری‌های 2.6.x، هستهٔ لینوکس برای اشاره به انتشارهای توسعه‌ای از اعداد ویراستی کوجک فرد و برای اشاره به انتشارهای پایدار از اعداد ویراستی کوچک زوج استفاده می‌کرد. برای مثال، لینوکس ۲٫۳ یک خانواده پیشرفته از دومین طرح اصلی هسته لینوکس است و لینوکس ۲٫۴ خانواده اصلی انتشار بود. پس از عدد ویرایشی فرعی در هستهٔ لینوکس، عدد انتشار به ترتیب افزایشی قرار دارد، برای مثال لینوکس ۲٫۴٫۰ تا لینوکس ۲٫۴٫۲۲، به علاوه یک رقم ویراستی ناچیز به ۲٫۶۸ اضافه شد و ۲٫۶٫۸٫۱ را می‌ساز که یه تغییر خیلی جزئی اشاره می‌کند، رقم چهارم پس از ۲٫۶٫۱۱٫۱ استاندارد شد.

تنظیمات متن در صفحات وب ویژگی‌های margin،border padding و content

جالب است بدانید تمامی عناصر  HTML در CSS به صورت یک کادر)جعبه( چهار گوش تصور می‌شوند . این مفهوم در مبحث طراحی و طرح بندی (قالب) صفحات استفاده می‌شود. مدل کادری در اصل کادری است که در اطراف عناصر صفحه می‌تواند قرار بگیرد و شامل ویژگی‌های زیر باشد :
    margin : فضای اطراف border را پوشش می‌دهد . این قسمت نمی‌تواند رنگ پس زمینه داشته باشد و کاملا شفاف است.
    border : این بخش فضای اطراف content و padding را پوشش می‌دهد و می‌تواند رنگ، سبک و ضخامت خاص خود را داشته باشد .
    padding : فضای اطراف content را پوشش می‌دهد . این بخش می‌تواند تحت تاثیر رنگ پس زمینه عنصر قرار بگیرد .
    content : محتوای عنصر را در بر می‌گیرد . همان جایی که متن و عکس قرار می‌گیرد .
برای تنظیم عرض و ارتفاع حقیقی یک عنصر درک مفهوم مدل کادری بسیار مهم است.
♦ قواعد مربوطه به تنظیم ابعاد عنصر :
    height : این قاعده ارتفاع فضای اشغال شده توسط تگ را مشخص می‌کند . این فاصله شامل فاصله محتویات درون تگ از حاشیه آن، اندازه حاشیه‌های تگ و فاصله حاشیه‌های آن از تگ‌های اطراف نمی‌شود .
    min-height :  این قاعده، حداقل ارتفاع فضای اشغالی توسط تگ را تعیین می‌کند . ارتفاع یک تگ هیچ گاه کمتر از میزان تعیین شده از طریق قاعده min-height نمی‌شود. اما حداکثر ارتفاع می‌تواند بر اساس محتویات درون تگ متغیر باشد . ازاین قاعده معمولا برای مطمئن شدن از اینکه حداقل ارتفاع تگی حتی در صورت نداشتن محتویاتی از مقداری کمتر نشود استفاده می‌شود.
    max-height : این قاعده دقیقا بالعکس قاعده min-height رفتار می‌کند یعنی حداکثر ارتفاع فضای اشغالی توسط تگ را تعیین می‌کند .
    width : این قاعده، پهنای فضای اشغال شده توسط تگ را مشخص می‌کند .
    min-width : این قاعده حداقل پهنای فضای اشغال شده توسط تگ را تعیین می‌کند .
    max-width : این قاعده حداکثر پهنای فضای اشغال شده توسط تگ را تعیین می‌کند .
♦ فاصله از اطراف :
    margin-top :  این قاعده میزان فاصله حاشیه بالای تگ را از تگ پدرش یا تگی که در بالای آن قرار دارد تعیین می‌کند .
    margin-right :  این قاعده میزان فاصله حاشیه سمت راست تگ را از تگ پدرش یا تگی که دربالای آن قرار دارد تعیین می‌کند .
    margin-left :  این قاعده میزان فاصله حاشیه سمت چپ تگ را از تگ پدرش یا تگی که دربالای آن قرار دارد تعیین میکند.
    margin-bottom:  این قاعده میزان فاصله حاشیه سمت پایین تگ را از تگ پدرش یا تگی که دربالای آن قرار دارد تعیین میکند.
    margin : این قاعده، میانبری برای چهار قاعده فوق می‌باشد . در واقع از این قاعده می‌توان برای تنظیم هر چهار قاعده فوق به یکباره استفاده کرد . به مثال زیر توجه کنید :
img {
margin-top : 20px;
margin-right : 30px;
margin-bottom : 10px;
margin-left : 15px;
}
این دستور میزان فاصله هر یک از چهار طرف عکس‌های صفحه را به صورت جداگانه تعیین می‌کند . ما می‌توانیم به جای این دستور از margin به صورت زیر استفاده کنیم :
img {
margin : 20px 30px 10px 15px ;
}
به نحوه مقدار دهی به قاعده margin که در جهت عقربه‌های ساعت( یعنی ابتدا بالا، راست، پایین و چپ) است و بین هر مقدار فاصله‌ای وجود دارد دقت کنید .
♦ فاصله از داخل :
    padding-top
    padding-right
    padding-bottom
    padding-left
    padding
این قواعد هم میزان فاصله محتویات داخل یک تگ (content) را از حاشیه‌های بالا، راست، پایین و چپ کنترل می‌کنند . padding میانبری برای هر ۴ قاعده است و نحوه مقدار دهی آن همانند قاعده margin خواهد بود .
موقعی که ما از قواعد width و height در CSS برای یک عنصر استفاده می‌کنیم در واقع فقط عرض و ارتفاع بخش content آن را تعیین کرده ایم . برای بدست آوردن عرض و ارتفاع حقیقی یک عنصر (یعنی آنچه در صفحه نمایش داده می‌شود) باید مقادیر تعیین شده برای قواعد border، padding و margin را نیز به آن‌ها اضافه کنیم . به عنوان مثال قواعد زیر را که برای یک عنصر تعیین شده است در نظر بگیرید :
width:250px;
padding:10px;
border:5px solid gray;
margin:10px;
 عرض حقیقی این عنصر در صفحه 300 px  خواهد بود . برای بدست آوردن عرض حقیقی یک عنصر باید به صورت زیر عمل کنیم :
element width = width + left padding + right padding + left border + right border + left margin + right margin
این موضوع برای ارتفاع یک عنصر نیز صادق است . ارتفاع حقیقی یک عنصر باید به صورت زیر محاسبه شود :
element height = height + top padding + bottom padding + top border + bottom border + top margin + bottom margin
♦ حاشیه‌ها و Outline‌ها :
قواعد حاشیه‌ها، اجازه کنترل حاشیه‌های تگ را می‌دهند . حاشیه تگ مکانی است میان padding و margin. به عبارتی دیگر مکانی بین محتویات داخل یک تگ و مرز آن‌ها با تگ‌های دیگر .
Outline‌ها به دور حاشیه‌ها کشیده می‌شوند و در حقیقت یک حاشیه دیگر را برای تگ بوجود می‌آورند . تفاوت Outline‌ها با حاشیه‌ها این است که Outline‌ها بر خلاف حاشیه‌ها، فضایی که اشغال می‌کنند جزء فضای تگ محسوب نمی‌شود و در صورتی که قسمتی از تگ مجاور با تگ جاری تلاقی داشته باشد بر روی تگ مجاور قرار می‌گیرد .
    : border-top-color این قاعده رنگ حاشیه بالای تگ را تعیین می‌کند و یک رنگ را به عنوان مقدار می‌پذیرد . یکی از مقادیری که این قاعده می‌پذیرد، کلمه کلیدی transparent است که در این حالت برای حاشیه تگ، رنگی در نظر گرفته نمی‌شود اما همچنان فضایی را به میزانی که با قاعده border-width برای تگ تعیین شده است اشغال می‌کند .
    border-top-style : این قاعده طرح حاشیه بالای تگ را تعیین می‌کند. میتوان به آن مقادیر dotted،dashed، solid، double، groove، ridge،  inset و outset داد. به غیر از این مقادیر این خاصیت دو مقدار زیر را با کارکرد‌های متفاوت به عنوان مقدار می‌پذیرد:
    ​​​none : با این مقدار هیچ حاشیه‌ای برای تگ در نظر گرفته نمی‌شود . در این حالت مقدار قاعده border-width نیز برابر با صفر در نظر گرفته خواهد شد .
    hidden : این مقدار موجب می‌شود هیچ حاشیه‌ای برای تگ در نظر گرفته نشود . اما ضخامت border که در قاعده border-width تعیین شده است در نظر گرفته خواهد شد .
    border-top-width  : این قاعده، اندازه پهنای حاشیه بالا را تعیین می‌کند و به دو شکل مقدار دهی می‌شود . یا با تعیین یکی از واحد‌های اندازه گیری همانند px,pt,em  و ... یا با قبول یکی از کلمات کلیدی thin , medium , thick.
    border-top : این قاعده، میانبری برای سه قاعده پیشین است و می‌توان به یکباره آن‌ها را با این قاعده مشخص نمود .برای هر چهار طرف یک تگ، هر چهار قاعده فوق تعریف شده است که به منظور جلوگیری از تکرار از توضیح آنها خودداری می‌کنیم .سینتکس کاربرد این قاعده به صورت زیر است :
border-top: { [border-width] [border-style][border-color] | inherit } ;
    border-color : این قاعده میانبر، رنگ حاشیه هر چهار سمت تگ را به یکباره تعیین می‌کند و همان مقادیر قاعده border-top-color را می‌پذیرد .
    border-style : این قاعده میانبر، طرح حاشیه هر چهار سمت تگ را به یکباره کنترل می‌کند و همان مقادیر قاعده border-top-style را می‌پذیرد.
    border-width : این قاعده میانبر، اندازه پهنای حاشیه هر چهار سمت تگ را به یکباره تعیین می‌کند و همان مقادیر قاعده border-top-width را می‌پذیرد.
    border : این قاعده میانبری برای هر سه قاعده border-width، border-style و border-color است و با استفاده از آن می‌توان این سه قاعده را یکجا به چهار طرف عنصر اعمال نمود . نحوه استفاده از این قاعده به صورت زیر است :
border: { [border-width] [border-style][border-color] | inherit } ;
قبل از وارد شدن به بحث Outline‌ها ذکر این نکته ضروری است که  Outline‌ها نمی‌توانند به حاشیه‌ای خاص اعمال شوند. Outline‌ی که تعریف می‌شود به حاشیه‌های هر چهار سمت تگ اعمال خواهد شد.
    outline-color : این قاعده، رنگ Outline‌ی که به دور حاشیه کشیده می‌شود را تعیین می‌کند.
    outline-style : این قاعده طرح Outline‌ی را که به دور حاشیه کشیده می‌شود تعیین می‌کند و همان مقادیر قاعده border-top-style را می‌پذیرد .
    outline-width : این قاعده اندازه پهنای Outline‌ی را که به دور حاشیه کشیده می‌شود تعیین می‌کند و همان مقادیر قاعده border-top-width را می‌پذیرد .
    outline : این قاعده میانبری برای سه قاعده فوق است و می‌بایست به صورت زیر مقدار دهی شود :
Outline : { [outline-width] [outline-style][outline-color] | inherit } ;

گوگل آنالیتیکس

برای ایجاد حساب در گوگل آنالیتیکس باید یک حساب گوگل (جیمیل) داشته باشید. دقت داشته باشید که این حساب جیمیل، قرار است که کنترل کامل روی اطلاعات اکانت گوگل آنالیتیکس شما داشته باشد.برای فعال سازی گوگل آنالیتیکس روی وب سایت تان ابتدا باید با اکانت جی میل خود لاگین کرده باشید و سپس توی گوگل عبارت Google Analytics را سرچ کنید. یا می‌توانید مستقیم به صفحه گوگل آنالیتیکس بروید. بعد از ورود به این صفحه روی دکمه Sign Up کلیک کنید.
دانلود فیلم ثبت سایت در گوگل آنالیتیکس با کیفیت HD 720
حجم فایل 68 مگابایت
دانلود کنید
در این مرحله وارد صفحه‌ی New Account خواهید شد.
در این صفحه ابتدا لازم است مشخص کنیم یک اپلیکیشن موبایلی (Mobile App) داریم یا یک وب سایت (WebSite) ؟ ما وب سایت را انتخاب میکنیم.
در ادامه فیلد‌های زیر را باید تکمیل کنید:
Account Name : نام اکانت
Website Name : نام وب سایت
Website URL : آدرس سایت
Industry Category : موضوع سایت
Reporting Time Zone : تعیین موقعیت زمانی
در قسمت بعدی چند گزینه مشاهده می‌کنید که به صورت پیش فرض آنالیتیکس از شما می‌خواهد که انتخابشان کنید. به طور کلی با انتخاب این گزینه‌ها به گوگل آنالیتیکس این اجازه را می‌دهید که به داده‌های وب سایت شما دسترسی کامل داشته باشد و هر زمانی که لازم بود شما را پشتیبانی کند. گزینه Benchmarking به شما اجازه می‌دهد که بعدها اطلاعات وب‌سایت خود را با سایر وب‌سایت‌های مرتبط مقایسه کنید. پیشنهاد می‌شود که تمام گزینه‌های را به صورت پیشفرض انتخاب کنید.
در آخر بر روی Get Tracking ID کلیک کنید.
بعد از اینکه Get Tracking ID را کلیک کردید صفحه زیر برای شما نمایش داده می‌شود که باید قوانین گوگل را با تیک دار کردن دو گزینه قبول کنید. (در این جا زبان را تغییر ندهید)
بعد از این که قوانین را قبول کردید اکانت شما در گوگل آنالیتیکس ساخته می‌شود و مستقیم وارد صفحه زیر می‌شوید.
در ابزار‌هایی که از طرف گوگل ارائه می‌شود مثل وبمستر تولز و گوگل آنالیتیکس برای اینکه بتواند با سایت ارتباط برقرار کند کدی را به شما می‌دهد که باید آن را در قسمت هدر سایت و بین تگ Head قرار دهید. فرقی نمی‌کند وب سایت شما دارای چه سیستم یا سایت سازی است. مهم این است که تگ Head آن را پیدا کنید و این کد را درون آن قرار دهید. (همانطور که گوگل نیز توصیه می‌کند بهتر است کد در Head سایت قرار داده شود تا در صورتیکه سایت به صورت کامل بارگزاری نشد کد گوگل آنالیتیک خوانده شود)
آموزش قرار دادن کد گوگل آنالیتیکس در وردپرس
در صورتی که سیستم مدیریت محتوا‌های جوملا یا وردپرس استفاده می‌نمایید باید ابتدا فایل‌های قالب خود را پیدا کنید و سپس کد زیر را در تگ head قالب خود اضافه کنید.به این منظور وارد پیشخوان مدیریت وردپرس خود شوید و از قسمت نمایش > ویرایشگر را انتخاب کنید. سپس مانند تصویر زیر پوشه Header.php را انتخاب کنید و کد را درون تگ Head (بعد از اولین نوشتهاینتر بزنید و کد را paste کنید) قرار دهید و روی ذخیره کلیک کنید.آموزش قرار دادن کد گوگل آنالیتیکس از طریق‌هاستبرای ثبت کد گوگل آنالیتیکس بصورت مستقیم در‌هاست شما باید بعد از وارد شدن به‌هاست به مسیر زیر را طی کنید:wp-content\themes\nametheme\header.phpدر اینجا پوشه header.php را راست کلیک کرده و ویرایش را بزنید و صفحه‌ای که دارای تگ Head است باز می‌شود و مانند عکس کد در وردپرس، کد آنالیتیکس را در همان قسمت بگذارید و بر روی ذخیره کلیک کنید.شما از هر کدام از این روش‌ها بروید فرقی نمی‌کند و هر دو یکی می‌باشند.استفاده از پلاگین‌ها برای ثبت‌نام گوگل آنالیتیکسیکی از روش‌هایی که می‌توان برای ثبت نام گوگل آنالیتیکس به کار برد، استفاده از پلاگین‌های وردپرس است. انواع مختلفی از این پلاگین‌ها موجود است که می‌توانید این کار را با استفاده از هر کدام از آنها انجام دهید. در اینجا از پلاگین GADWP استفاده کردیم و تقریبا مراحل کار با بقیه افزونه‌های آنالیتیکس یکی هست.بعد از رفتن به پیشخوان وردپرس از قسمت افزونه‌ها > افزودن کلمه GADWP را سرچ کنید. و افزونه را نصب کنید.بعد از فعال کردن افزونه به قسمت تحلیل گر گوگل > تنظیمات عمومی بروید و بر روی اعتبارسنجی افزونه کلیک کنید.در صفحه بعد بر روی دریافت کد دسترسی کلیک کنید .بعد از این مرحله به صفحه ورود در اکانت گوگل هدایت خواهید شد که باید مشابه تصویر زیر اکانتی که آمارگیر گوگل آنالیتیکس را فعال کردید وارد شوید. بنابراین روی اکانت کلیک کرده و یا اینکه وارد اکانت جدیدی که آمارگیر را فعال کردید بشید.بعد از این مرحله به صفحه زیر هدایت میشید که دسترسی‌های لازم برای مشاهده آمارگیر گوگل در وردپرس نمایش داده خواهد شد. حالا روی دکمه ALLOW کلیک کنید تا دسترسی به افزونه برای نمایش آمار در وردپرس را تایید کنید.با کلیک روی دکمه ALLOW در نهایت صفحه زیر نمایش داده میشه که کدی براتون تولید خواهد شد. این کد را کپی کرده و به صفحه تنظیمات افزونه در پیشخوان وردپرس برگردید.حالا کد کپی شده را مشابه تصویر زیر داخل قسمت کد دسترسی وارد کرده و در نهایت روی دکمه ذخیره کد دسترسی کلیک کنید.بعد از قرار دادن کد بالا تنظیمات ذخیره شده و اتصال گوگل انالیتیکس وردپرس برقرار خواهد شد. بعد از این مرحله صفحه زیر در تنظیمات نمایش داده میشه که باید سایت خودتون را از بین آمارگیرهایی که دارید انتخاب کنید که در پیشخوان وردپرس نمایش داده بشه. بنابراین به ترتیب زیر عمل کنید.انتخاب نما (Select View): با استفاده از این گزینه دامنه خودتون که قصد دارید آمار این دامنه را در وردپرس نمایش بدن را انتخاب کنید.رنگ قالب (Theme Color): با استفاده از این گزینه هم میتونید رنگ دلخواه برای نمایش نمودار آمارگیر گوگل در وردپرس را انتخاب کنید تا آمارگیر گوگل در وردپرس با رنگ دلخواه نمایش داده شود. در نهایت روی دکمه ذخیره تغییرات کلیک کرده و به منوی پیشخوان وردپرس مراجعه کنید.همونطور که در تصویر میبینید باکسی در پیشخوان وردپرس اضافه شده که در اون آمار مربوط به بازدیدهای سایت بر اساس روزهای دلخواه قابل مشاهده خواهد بود. با استفاده از منوهای کشویی که در بالا مشخص شده میتونید آمار را بر اساس موارد زیر مشاهده کنید.نمایش آمار به صورت زنده (Real Time)نمایش آمار امروزنمایش آمار دیروزنمایش آمار هفت روز گذشتهنمایش آمار 14 روز گذشتهنمایش آمار 30 روز گذشتهنمایش آمار 90 روز گذشتهنمایش آمار یک سالنمایش آمار سه سالهمچنین می‌توانید براساس موارد زیر آمار براساس بازه زمانی برای هر یک از این موارد در پیشخوان ودرپرس ببینید.نشست‌ها (Sessions)کاربران (Users)ارگانیک (Organic Search)نمایش صفحه (Page Views)نرخ ریزش (Bounce Rate)پس از قرار دادن کد در Head سایت، قسمت ثبت سایت در گوگل آنالیتیکس تمام شد و می‌توانید از ابزار‌های گوگل آنالیتیک استفاده کنید.تست درست بودن ثبت سایت در گوگل آنالیتیکسبعد از اینکه مراحل بالا را همانطور که گفته شد انجام دادید برای اینکه متوجه شوید که درست انجام شده با یک مرورگر دیگر وارد سایت خودتون شوید و در چند صفحه جابه جا شوید و بعد از چند ثانیه (حدود 30 ثانیه) می‌بینید که به جای نوشته مشخص شده در تصویر زیر نوشته یک ویزیتور نمایان می‌شود.بعد از قرار دادن کد بالا تنظیمات ذخیره شده و اتصال گوگل انالیز وردپرس برقرار خواهد شد. بعد از این مرحله صفحه زیر در تنظیمات نمایش داده میشه که باید سایت خودتون را از بین آمارگیرهایی که دارید انتخاب کنید که در پیشخوان وردپرس نمایش داده بشه. بنابراین به ترتیب زیر عمل کنید.ترتیبی که مدیر فروش برای دوره آموزش گوگل آنالیتیکس به شما پیشنهاد می‌کند:گوگل آنالیتیکس چیست؟ثبت سایت در گوگل آنالیتیکسنگاهی کلی به قسمت‌های گوگل آنالیتیکسآموزش قسمت زمان حال (Realtime) در گوگل آنالیتیکسآموزش قسمت مخاطبان (Audience) در گوگل آنالیتیکسآموزش قسمت جذب (Acquisition) در گوگل آنالیتیکسآموزش قسمت رفتار (Behavior) در گوگل آنالیتیکسآموزش قسمت تبدیل‌ها (Conversions) در گوگل آنالیتیکسآموزش قسمت مدیریت (Admin) در گوگل آنالیتیکسآموزش گوگل تگ منیجر و ساخت ایونتساخت ایونت اسکرول و تایمر در گوگل تگ منیجردیکشنری گوگل آنالیتیکس


           

2000-2016 CMS Fadak. ||| Version : 4.2-b2 ||| This page was produced in : 0.002 Seconds